Birdlip, 7 lipiec, 1941

Przydatne jest sporządzenie w umyśle notatki na temat tego, co oznacza praca praktyczna.

Najważniejszą rzeczą jest pamiętanie siebie. Musisz próbować pamiętać siebie przynajmniej raz dziennie i musisz to robić chętnie, z własnej woli. Cała inna praca nad sobą ostatecznie zależy od pamiętania siebie. Potrzeba tylko pół minuty, a nawet jeśli polega to na niczym innym, jak zatrzymaniu myśli i próbie rozluźnienia wszystkiego, to i tak jest lepsze niż nic. Nie myśl o pamiętaniu siebie, ale to zrób. Na początku najlepiej jest zrobić to w określonym czasie, który sam ustalisz. Pierwszym znakiem, że robisz to dobrze, jest to, że masz wyraźne uczucie siły wnikającej w ciebie, jakby coś się w tobie otworzyło. Gdy to poczujesz, natychmiast się zatrzymaj i zapomnij o całej sprawie.

Inną formą pamiętania siebie jest robienie „wewnętrznego zatrzymania” w sobie. Robi się to w związku z samoobserwacją. Na przykład zauważasz, że zaczynasz mówić w pewien mechaniczny sposób albo że ktoś cię irytuje itd. Wtedy robisz „wewnętrzne zatrzymanie”, jak to się nazywa, ale musi być ono wykonane całkowicie, tak jakby coś zostało odcięte. Nie ma znaczenia, czy później rzeczy, które próbujesz zatrzymać, powrócą.

Zanim przejdę dalej, powiem, że każda samoobserwacja powinna być połączona z pewnym stopniem samopamiętania. Pamiętanie, dlaczego obserwujesz siebie, i odczuwanie obecności Pracy w swoim umyśle podczas obserwowania siebie jest stopniem samopamiętania. Właściwie to sprowadza węgiel 12 do miejsca w maszynie ludzkiej w tym punkcie, w którym może zostać podany Pierwszy Świadomy Wstrząs.

Następnie jest praktyczna praca nad ośrodkami. Przypomnę, że każda praca oznacza wysiłek.

Praca nad Centrum Intelektualnym: każdy powinien mieć jakąś pracę intelektualną. Każda forma myślenia wymagająca uwagi przenosi cię do świadomej strony Centrum Intelektualnego, na przykład myślenie o czymś, co usłyszałeś, i próba przypomnienia sobie tego, czytanie książki, która wymaga uwagi, nawet pisanie listów lub robienie rachunków itd., itp. W tej Pracy jest takie powiedzenie, że każdy musi codziennie ruszać mózgiem.

Praca nad Centrum Emocjonalnym: obserwacja i wewnętrzne oddzielenie się od wszelkiego rodzaju subtelnych depresji – poza bardziej oczywistymi negatywnymi emocjami – zatrzymanie wyobraźni, praca nad stanami negatywnymi i wykorzystanie Centrum Intelektualnego do dokładnego zapamiętania tego, co zostało powiedziane, poza tym, co sobie wyobraziłeś – to wszystko jest pracą nad Centrum Emocjonalnym.

Praca nad Centrum Ruchu: każdy w życiu codziennym powinien mieć jakąś formę pracy, która wymaga korzystania z Centrum Ruchu. Pewien wysiłek ciała jest konieczny i musi być wykonywany dobrowolnie. Jeśli robisz coś dobrowolnie, robisz to sam – to znaczy robisz to świadomie; a wszystko, co jest robione świadomie, jest dla ciebie zachowane – należy do ciebie. To, co robisz niechętnie, po prostu dlatego, że ci kazano, jest gorsze niż bezużyteczne. Musisz kazać sobie robić rzeczy. Ponownie, jeśli robisz rzeczy mechanicznie, nie odnosisz z tego żadnych korzyści.

Praca nad Centrum Instynktownym: nie jest to konieczne na naszym etapie, ponieważ Centrum Instynktowne jest o wiele mądrzejsze od nas i wie o wiele więcej niż my, ale jeśli coś jest nie tak z ciałem, musimy spróbować pomóc Centrum Instynktownemu tak bardzo, jak to możliwe. Centrum Instynktowne reguluje wewnętrzną pracę ciała fizycznego i ostrzega nas, że coś jest nie tak – czy to przez ból, czy dyskomfort. Jedną z najgorszych rzeczy jest zakłócanie pracy Centrum Instynktownego, gdy nie ma ku temu powodu.

Oczywiście wiele rzeczy zostało pominiętych w tej krótkiej notatce. Ale wszyscy musicie spróbować sporządzić notatkę tego rodzaju i zastosować ją w ciągu dnia. Pamiętajcie, że jeśli nie możecie pracować nad jednym ośrodkiem, to możecie pracować nad innym. Oprócz ogólnego celu powinniście mieć mniej więcej trzy cele pomocnicze, związane odpowiednio z Centrum Intelektualnym, Emocjonalnym i Ruchowym.