Great Amwell House, 14 grudnia 1946 r.

NASZ PSYCHOLOGICZNY KRAJ

Ktoś zapytał mnie niedawno: „Jak to możliwe, że możemy mieć to samo doświadczenie?”. Odpowiedziałem, że kiedy jedna osoba ma to samo doświadczenie co druga, oznacza to, że obie przebywały w tej samej części przestrzeni psychologicznej. Ponieważ nie zostało to zrozumiane, postaram się wyjaśnić tę ideę bardziej szczegółowo. Powszechnie wiadomo, że w odniesieniu do ksiąg o charakterze mistycznym – jak się to nazywa – to znaczy zawierających wpływy B, niezależnie od tego, jak są stare, znajdujemy wiele podobnych idei i doświadczeń. Historycznie rzecz biorąc, w krajach oddalonych od siebie przestrzennie, czasowo i językowo znajdujemy zapisy o podobnym kierunku, które nie dotyczą wyłącznie spraw życia. Można powiedzieć, że większość starożytnych manuskryptów należy do tego rodzaju. Niezależnie od tego, czy tak jest, czy nie, nie jest to zaskakujące, ponieważ cała literatura wywodzi się ze Świadomego Kręgu Ludzkości i przekazując się światu, staje się wpływami B. Powodem jest to, że poziom mechanicznego Człowieka sprawia, iż wpływy C – czyli bezpośrednie świadome nauczanie – nie mogą być uchwycone. Możliwe jest więc jedynie zniekształcenie prawdziwego nauczania w formie pisemnej i zastąpienie „albo-albo”, „Tak-albo-Nie” nowym umysłem Trzeciej Siły, który znajduje się pomiędzy przeciwieństwami – mianowicie umysłem mogącym myśleć w kategoriach Tak i Nie i nieprzywiązanym do opozycji „Czy to prawda?” lub „Czy to nieprawda?”. Zwykły umysł jest oczywiście Ośrodkiem Formacyjnym, który jest ślepy na Trzecią Siłę i jedynie tworzy zakłócenia.

W życiu, w przestrzeni fizycznej, odwiedzamy te same domy, te same miejsca – pod warunkiem, że faktycznie do nich pojedziemy: Paryż, Brighton i tak dalej. Tak samo jest z przestrzenią psychologiczną. Ale przestrzeni psychologicznej nie odwiedza się ciałem fizycznym – odwiedza się ją umysłem, emocjami i doznaniami, to znaczy poprzez centra. Ten niewidzialny świat jest równie realny jak przestrzeń fizyczna – a nawet staje się od niej o wiele bardziej realny. Dlatego w komentarzach uczyłem was o idei posiadania kraju psychologicznego. Gdzie jesteś teraz w tym kraju? Bo chociaż fizycznie znajdujesz się w tym samym miejscu – powiedzmy pod adresem 5 Heath Row, N.W.12 – możesz przebywać w wielu różnych miejscach w swojej przestrzeni psychologicznej, w swoim kraju psychicznym, i to właśnie miejsce, w którym się znajdujesz, zaczyna mieć tak wielkie znaczenie, gdy uświadamiasz sobie, czego uczy Praca. Praca dotyczy twojego wnętrza – tego, gdzie jesteś wewnętrznie, mianowicie w tej wielkiej wewnętrznej krainie, do której otwierają się centra.

Praca wyraża tę ideę, mówiąc o centrach i różnych częściach centrów. Na przykład można znajdować się w niewłaściwym centrum dla danej sprawy – lub w niewłaściwej części centrum. Liczy się nasza pozycja w naszym psychicznym kraju. Powinniśmy zadać sobie pytanie: „Gdzie jestem?”. Pytanie to nie odnosi się do zewnętrznej, danej zmysłom przestrzeni, lecz do tej wewnętrznej przestrzeni, którą uświadomić może jedynie samoobserwacja. To właśnie w związku z tym Praca uczy tak wiele o psychologicznej pozycji zwanej negatywną częścią Centrum Emocjonalnego. Ta wewnętrzna, psychologiczna, niewidzialna kraina, w której naprawdę żyjemy, ma dobre i złe miejsca. Ma w sobie niebo, piekło i miejsce pośrednie. Kiedy znajdujemy się w negatywnej części Centrum Emocjonalnego, jesteśmy wewnętrznie w piekle – lub u wrót piekła. A jeśli się zidentyfikujemy, jeśli wyrazimy zgodę, jeśli tworzymy wewnętrzne rozliczenia, jeśli nie mamy pojęcia o ich anulowaniu i nie zdajemy sobie sprawy, gdzie jesteśmy wewnętrznie, ani nie wiemy, co musimy zrobić – to znaczy szczególnie pamiętać o sobie – wówczas nie mamy Drugiego Ciała, nie mamy wewnętrznego, inteligentnego poczucia kierunku w tym wewnętrznym, duchowym świecie i wpadniemy w każdą dziurę, nigdy nie rozumiejąc, że Praca ma nas nauczyć, gdzie jesteśmy wewnętrznie.

W tych różnych miejscach w przestrzeni wewnętrznej dostaniemy to, co tam jest – to znaczy w slumsach zostaniemy uderzeni w głowę. Zazwyczaj chodzimy po „nieprzyjemnych miejscach” i oczekujemy, że życie na zewnątrz będzie miłe i przyjemne. Jak to możliwe? Jak możesz oczekiwać poprawy, jeśli krążysz po wszystkich labiryntach, nędzy i rozległym, ciemnym mieście negatywnej części Centrum Emocjonalnego? Tylko dzięki szczeremu wyznaniu, tylko dzięki szczerej samoobserwacji możesz być świadomy tego, gdzie się wewnętrznie znajdujesz, w swoim świecie psychologicznym, swoim wewnętrznym świecie – jakkolwiek byś z gorzkim uśmiechem nie udawał, że masz tylko najlepsze intencje. Potem kłamiesz, a twój uśmiech jest skażony.

To, gdzie znajdujesz się w tym wewnętrznym, psychologicznym kraju, niekoniecznie zależy od ciebie. Rzeczy się zmieniają: życie to koło zwrotne. Koła się obracają, jak Enneagram. Wszystko wraca do punktu wyjścia. Ale kiedy znajdziesz się w złym miejscu i zobaczysz, gdzie jesteś, dzięki rozwojowi i wewnętrznemu światłu Prawdziwego Sumienia, wyjdziesz z niego jedynie dzięki wartościowaniu. Praca, jeśli jest ceniona, może cię wyciągnąć bez szwanku z wielu nieprzyjemnych miejsc, które musisz przez jakiś czas znosić. To tak jak z życiem zewnętrznym. Jeśli cenisz sobie życie w przyjemnym miejscu, a akurat znajdziesz się w złym, będziesz tolerować swoją sytuację bez identyfikowania się przez pewien czas i nie kupisz domu w złym miejscu, ale poczekasz, aż dostaniesz lepszy. To się nazywa „niemówieniem 'tak’ swoim złym stanom”. Pamiętaj, że stan psychologiczny to miejsce fizyczne. Każdy stan wewnętrzny to miejsce w wielkim psychologicznym świecie nieba i piekła. Ponieważ ten wewnętrzny świat istnieje, możesz być w tej samej jego części co ktoś inny. Masz więc to samo doświadczenie. A jeśli byłeś w cudownym miejscu w tym wewnętrznie dotkniętym świecie, możesz podzielić się swoim doświadczeniem z kimś, kto również tam był i widział to samo. Właśnie dlatego może istnieć podobieństwo doświadczeń.